Aşk bir masal; bir varmış bir yokmuş...

Bu şehir, sen, ve hayatın bütün unsurları,
Ayaklanırken bana karşı,
Yine yalnızlığa sığınıyorum.
Yine terk edilmişliğe,
Yine sevgisizliğe…

Biliyorum,
Bir vakte kadar her şey..
Her şey başlayıp, bitecek bir yerde…
Sen de, ben de, yalnızlık da, hayat da…
Ve lakin, anlamıyor insan karanlıktayken,
Aydınlığın ne kadar uzaklıkta olduğunu!
Ama diyalektik işliyor, durmadan işliyor,
Karanlık aydınlığı, aydınlık karanlığı doğuruyor içinden…

İşte ben senin içinden geçerken,
Yalnızlığı giyiniyorum üstüme,
Korkuyu, sindirilmişliği,
ve dolu dolu sevgiyi…
Ben senin içinden geçerken,
Seni giyiniyorum üstüme…
Çünkü ben seni,
Sende kendimden bir şeyler bulduğum için değil,
“sen” olduğun ve kendinden bana,
bir şeyler katacağın için seviyorum!

(Alıntıdır)