Aşk bir masal; bir varmış bir yokmuş...

Karanlık, ölesiye karanlık...
Her yandan fışkıran ölgün yürekler
ve ezilmiş papatyaların direnen kokusu...

Karanlık, ölesiye karanlık...
Toprağına, suyuna, yurduna,
yüreğine yabancılaşmış dev bir yığın!
Spartaküs'ün ateşi sönmeye yüz tutmuş.
Hasat zamanı, uykuda insanlık...

Karanlık, ölesiye karanlık...
"Boyayalım be abi" diyen çocuğun gözleri,
ve eli, sakat taklidi yapan dilencinin.
ve kan emicinin,
ve ağanın,
ve patronun göbeği...

Ölesiye karanlık,
ölesiye ölüm kokarken insanlık,
aydınlık bir yandan...
Papatya fışkıran gülistanlar
ve umut, ve öfke,
ve dindirilemez coşkun bir hüzün...
Ve gözlerin,
ateşin ve umudun harman yeri...
Karanlığın evrilişini müjdeliyor aydınlığa.
Ve diyalektik,
karanlığın içinde umutla dikilen,
gözlerin sayesinde ayakta duruyor.
Spartaküs'ün ateşi harlanıyor birden,
umut doluyor yüreğinden yüreğime...
"Hasat zamanı!" diye dikiliyorum,
uyuyan insanlığın kulağının dibine!
Sayende silkiniyorum,
umutla yürüyorum karanlığın üstüne...

Bir sevda,
daha neyi değiştirebilirdi ki ben de...

(Alıntıdır)